Pro memoria

Pro memoria
podróżnikom

-Znów przybywam na ląd, który jest pępkiem świata
Do miejsca, gdzie pędzę młodzieńcze moje lata
Miejsca i ludzi różnych zwiedzam i poznaję
A dusza moja leci już hen w obce kraje.

-Tu, skąd w niebo się wzbił, zniknęło już wspomnienie
Tam świat się otwiera i rodzi marzenie
Tu życie pozostało dawne - nieprawdziwe?
Tam prąd nowy go niesie na wyspy szczęśliwe.

-A ludzie? Ach tak, ludzie - nie są tacy sami
Kultura, rasa, język - z tymi różnicami
Trudno zstąpić głębiej i trwałą więź utworzyć
Choć z początku ciężko, to można się ułożyć.

-A gdzie Ci, którym ufałeś, gdzie przyjaciele?
Gdzie to w co wierzyłeś, gdzie idee i cele?
Czy wszystko chcesz porzucić i siebie przepomnieć
A serca, w których żyjesz ani słowem wspomnieć?

__________________________________________
Egham, 17 stycznia 2007