Dzień 110 - czwartek

Godzina czwarta minut siedem. Telefon na chwilę rozbłyska i podskakuje, sygnalizując wiadomość. Wojtek śpi i nie wie, że to Wan Yung napisała:

„Right now it’s snowing. I’m too excited to sleep i think. I wanted to run downstairs n wake u up to tell u but I guess u wouldn’t hv appreciated it. Especially not since i was in ur room till 3,bugging u. But yar…The point is it’s snowing!”

Godzina siódma minut trzydzieści pięć. Telefon znów się odzywa, tym razem zaciekle grając skoczną melodię. Wojtek wstaje i wyłącza budzik. Jego wzrok prześlizguje się po oknie, ale zrozumienie przychodzi dopiero po chwili. Patrzy przez szybę i nie poznaje – drzewa, które jeszcze kilka godzin temu były zielone, teraz są białe. A widoczność ograniczona nie przez mgłę lub deszcz, ale padający mocno śnieg.

W ciągu dnia sytuacja wróciła do normy. Popołudniu było już powyżej zera i większość białej pokrywy stopniała, a pozostałe gdzieniegdzie białe plamy przywodziły na myśl budzącą się wiosnę.

Godzina szesnasta minut siedem. Wojtek siedzi w sali wykładowej. Sam. Po chwili zjawia się jeszcze ktoś i razem dochodzą do wniosku, że wykład został odwołany. Sprawdzenie poczty w centrum komputerowym potwierdza przypuszczenia – wskutek klęski śniegowej przejazdy pociągami stały się niebezpieczne i wykład został przełożony.

Godzina szesnasta minut czterdzieści osiem. Wojtek i Costanza robią sobie zdjęcie ze śniegiem. Jest to bowiem wydarzenie na miarę zimy 2007. Na dziedzińcu ktoś ulepił ze śniegu miniaturę uniwersytetu. Później jeszcze zostają uwikłani w bitwę na śnieżki, prowadzoną przez kilku starszych studentów, którzy – jak wszyscy Anglicy i większość Azjatów – są ogromnie podekscytowani.

Wieczorem czar prysł i urok się rozwiał. Kapryśna angielska pogoda przyniosła chmury i duszne ocieplenie, tak, że znowu zrobiło się wilgotno w powietrzu i mokro na ziemi. Ale wspomnienie pozostało.