Kontekst

Piotr Andrzejewski

Podbój
(Marsz Słowianina)

Nad morzem cichym i zimnym
Wznosi się skała dość stara
Dla jednych jest światem prawdziwym,
Dla drugich to sen, mglista mara

Tam też nowe szlaki życia przeciera
Nasz Przyjaciel, orator
Całkiem sam jest już teraz
Ten Homo ludens, ten Homo viator

Idzie dalej niezłomny
Choć czas szybko mija
W ręku cyrkiel ogromy
Przyczółki kolejne zdobywa

Chociaż wokół zwierząt bez liku
Ani myśli wracać z powrotem
Wśród stad zajęcy, królików
Staje się Vilkiem, kurą i szopem

Wiatr wzmaga się, oczy smaga
Doskwierać zaczyna zmęczenie i bród
I idzie dalej, choć nikt nie pomaga
By duszy wieczny zaspokoić głód

Na szczyt wiele jest dróg
Niektóre kończą się ślepo
Przeszedłby wszystkie gdyby mógł
A przejść może tylko jedną

Szczyt jeszcze skryty w chmurach
Przed nadziei wzrokiem się kryje
Lecz na twarzy uśmiech, nie mina ponura
On wie, że go kiedyś podbije.