Dzień 47 - środa

Na 11 poszedłem na spotkanie Investment Club. Okazało się jednak, że zostało przełożone na następny dzień. Nie ma jednak tego złego: w bibliotece zawsze czeka na mnie Financial Times (którego przejrzenie i przeczytanie tego, co mnie dotyczy zajmuje mi już tylko pół godziny). Potem zaczęła się walka z książką Tobina. Ten stary Keynesista powołuje się na teorie swojego mistrza, których ja niestety jeszcze nie znam...stąd też powrót do dawnego tempa czytania...

Religions and conflicts jak zawsze ciekawe - szkoda tylko, że nie mam czasu czytać wszystkich tych książek, które Ojciec Vlad poleca.

Potem wróciłem do campusu i dodałem sobie energii makaronem na słodko, po raz kolejny wspominając czasy utraconego dzieciństwa na Chopina 17...resztę makaronu zostawiłem w lodówce z myślą o zupie mlecznej, kolejnym kwiatku z Ogrodu Wspomnień...

Chciałem wyjść o właściwej godzinie, żeby nie spieszyć się na spotkanie HARCu (History and Arts Research Centre) - tego środowego wykładu. Z nieznanych mi powodów jednak czas między spojrzeniem na zegarek, a wyjściem z pokoju jest 3 razy dłuższy, niż być powinien. Toteż (po raz kolejny) biegłem. Może to i dobrze? W końcu sport to zdrowie...

Wykład okazał się decyzją absurdalną. Tematem była twórczość kobiet w Afryce na przykładzie Nigerii po uzyskaniu niepodległości; ponadto prezentowała go anglistka z Nigerii właśnie - jaj akcent pozostawiał jednak wiele do życzenia, a co gorsza - zrozumienia; i wreszcie - swój wykład odczytała, nie przedstawiała...cóż mogłem na to, że mój zbuntowanu umysł po 30 minutach zaczął się wyłączać? Że głowa, w geście protestu, opadała na dół?

W oczekiwaniu na karate po raz kolejny zmierzyłem się z Tobinem. Jeśli będziemy się zmagać po 30 stron dziennie, to może tą walkę da się wygrać...

Trening był naprawdę satysfakcjonujący. Nie będę się rozpisywał, podam tylko listę powodów:
- naprawdę się zmęczyłem
- porządnie się rozciągnąłem
- ćwiczyliśmy cos nowego: 2 rodzaje kopnięć
- robiliśmy niesamowite pompki: z przyklaskiem i podrzuceniem nóg jednocześnie (Staszek, pozdrawiam!): wprawdzie tylko 10, ale wystarczyło.

A reszta niech spoczywa w mrokach dziejów. I haven't done no aromatic rings. Neither haven't I done meringues.