Królestwo Wiedzy II. W poszukiwaniu straconego czasu.

Stoję samotny pośród półek. Chociaż nie ma nikigo innego, słyszę jakby wiekowy oddech tych, którzy zglębiali tę wiedzę wcześniej. Na karku czuję niecierpliwe oczy autorów, którzy czekają, aż wezmę w ręce ich książkę. Mój wzrok biega bezradnie po okładkach, szukając potrzebnego tytułu. Czuję się mały. Zagubiony. Bezradny wobec ogromu i nieskończonej głębi wiedzy, tej Wiedzy, którą mam tutaj na wyciągnięcie ręki. Ta świdomość jest tak porażająca...jakaż władza i potęga kryje się na tych pożółkłych już stronicach! Władza mroczna jak cień regałów, który na mnie pada. Potęga tak nieskończona jak zebrane tutaj zbiory.

Ale już zaraz, tuż za rogiem rozciąga się przyjazna kraina Czytelni. Ustawione w harmonijnym układzie miejsca medytacji wprowadzały rzeczywisty porządek i duchową równowagę, tak istotną podczas kontemplacji Wiedzy. Delikatny szum płonących lamp sprawia, że wszystko inne odpływa w dal, staje się odległe i nieważne. Pozastajesz sam na sam z przedwieczną Wiedzą.

Czytelnia łaskawie gości każdego - nawet tych, którzy są na razie zbyt słabi, by wytrwać w spotkaniu z potęgą słowa pisanego. Między trzema ściankami można o zmierzchu zauważyć śpiących młodych adeptów, którym książki łaskawie służą za poduszkę.

Królestwo Wiedzy istnieje jakby poza czasem. Mimo że za oknem zachodzi słońce, tutaj wszystko żyje swoim życiem. Jest to jedyne miejsce na świecie, gdzie można w jednej chwili mieć przed oczami całą spuściznę ludzkości.